gedichten
 

ahmed the prodigy
the ongoing error of terror
vierentwintig uur
the education of the women of cologne

the error of terror
project lermontov
afrikaanse sferen
zomer zonder zomerdag
het uur ij
ciencia y caridad
degas' derde helft
radost royalty
terug



-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
--





-
-
-
-
-
-
-
-
-
ahmed the prodigy (2016)

When Ahmed was a baby
His parents found him cute. 
They hoped that he would maybe
One day do something Good.
 
Like make the Hadj to Mecca
Or wed a pious wife,
Or make his heart a theca
For what is right in life.
 
They hoped that he would foster
the Faith in his own son,
and keep off the imposter
of sex and drink and fun.
 
He'd have sufficient money
But wouldn't crave for more,
And buy some bread and honey
To give out to the poor.
 
But being modest parents
They only could have dreamt
That for his great adherence
He'd martyrly ascent -
 
By killing random people
He greatly pleased his Lord,
Who preached it from his steeple:
Meet kafirs with the sword.
 
He'll get a pretty virgin
per infidel he killed
And enter like a surgeon
Until he is fulfilled.

-
terug

the ongoing error of terror (2016 - in memoriam Brussels)


Istanbul, Brussels, Paris,
Ankara, Homs, Beirut,
An office or a terrace -
They stab, explode or shoot.

With guns or bombs or bow knifes
They step into our world -
The fact is they are lowlifes
And lower is their cult.

One day they’ll visit Holland,
One day they’ll be in Rome,
Where they will be our Woland -
But home will still be home.

Our girls will still be selling,
Our joints will still be lit,
Our tourists will keep dwelling,
However bad we’re hit.

And we’ll think of the Prophet,
But not the one they seek - 
We’ll follow Jesus’ proverb,
And turn the other cheek.

For even though we’ll throw up,
And sickly call our moms -
It’s better to be blown up
Than be the one who bombs
.

terug


vierentwintig uur (2016)

Ik zit twee uur per dag in de trein
– uren dat ik elders kon zijn.
Ik zit acht uur per dag op kantoor
– en het leven gaat gewoon door.
Ik lig zeven uur per dag in bed
– het bewustzijn uitgezet.
Dan resten er dus ook nog zeven
– maar waar die nu zijn gebleven?

terug

the education of the women of cologne (2016)

It's hard to grasp the nerve they had,
They knew that it was after dark.

They must have been insane or mad,
Or touched by some licentious spark.

It was like they were asking for
A stranger's hands between their legs.
Today they claim it was like war
But basically they begged for sex.

They dressed reminiscent of porn,
Their only goal was to provoke.
Is that why they were shapely born?
To agitate a random bloke?

Is it too much to ask of them
To cover up a little bit?
For they should be their husband's gem
And not show us their ass and tit.

Apart from all the fun they brought,
You know what actually I thought?
'At least a lesson has been taught.'

terug

the error of terror (2015 - in memoriam Paris)

Let's, if innocents get killed,
Or nonbelievers burnt,
Or if buildings get unbuilt,
Let's celebrate we weren't
Surrendering: but living
Lives not unforgiving.

Let's, if other bombs explode,
Not from gathering refrain,
Let's show that we are unbowed,
That intimidating is in vain.
Let's frustrate them every bit:
Let's do as we always did.

They can sing their ugly creed,
They can shout their hideous rant
They can hit Voltaire's street,
But touch his views they can't.

Let's not let fools control us,
let's not give them the reins,
But let the thought console us
That we at least have brains:
Our calm will never break
For a few virgins´ sake.

Let's not forget for ever,
That though they do enlist,
They aren't very clever:
Allah does not exist.
When they detect their error
They will regret their terror.

They will from hell hear laughter
While they are direly bored,
And curse their hot hereafter,
And their misleading Lord.

terug

het uur ij (2010)

 Het is feest in de stad.
Duizenden lallen dat
de schepen zo tall zijn.
Ze onderscheiden geen lijn
van een touw, en lozen
Russische matrozen
hun vocht op de stoep,
verderop staat een groep
studenten te kotsen.
Twee dure sloepen botsen.
Toeristen verbazen zich,
inwoners houden hun ramen dicht
om overlast tegen te gaan.
Iemand houdt een matroos aan:
'Matroos, what do you speak?'
en probeert meer specifiek:
'Speak you english maybe?'
schiet dan een buik aan die
er zeker Engels uitziet.
Wie normaal zijn hond uitliet
blijft binnen. Rond een handgemeen
wijkt de menigte uiteen
die opgewonden roept.
Een hoer zet haar klant op de stoep
die weigert te betalen.
Hij zou nog geld gaan halen,
struikelt, valt in de gracht
en gaat onder. Een zwaan tracht
te voorkomen dat zijn nest
beschadigd raakt. Er rest
de drenkeling niets dan
de linkerarm te grijpen van
de onbetaalde pooier.
Diens kop wordt nog rooier,
zijn rechterhand een vuist.
'Ik ben er ingeluisd,'
probeert de natte man nog,
maar de klap is hard en dof.
De aandacht van de straat
is alweer verplaatst -
het verveelde publiek
zoekt een nieuwe dynamiek.
Een dronken zeeman botst,
niet wetend wat zo'n ding kost,
een Amsterdammertje plat:
waar-ie zat zit nu een gat.
De kapitein verleidt twee
jonge agenten hem geen
boete te geven voor 't feit
dat hij lam in zijn huurauto rijdt.
Hij is op weg naar zijn schip
dat ginds in de IJhaven ligt
en gereed moet gemaakt
voor de volgende vaart.
Hij ontnuchtert, gaat aan boord,
hervat zijn taken onverstoord:
werpt matrozen hun dweil,
beveelt het hijsen van het zeil
en vaart het Shellgebouw voorbij:
dat was het IJ.

terug

afrikaanse sferen (2009)
voor marjolein


Ik zou m'n leven willen slijten
op een Afrikaans strand
met kokosnoten splijten
en een cocktail in de hand.

Ik zou m'n dagen willen tellen
in Mombassa's bars
met gasten die vertellen
hoe het weer in Holland was.

Ik zou m'n voortuin willen delen
met krabben en strandjutters
's ochtends in de golven spelen
's middags wat beschutters.

Ik zou m'n avonden besteden
op een sloophouten veranda
en voor m'n versgeschoten eten
op strooptocht naar Uganda.

Nu zou dit rijmpje moeten keren
- met een blik op het verstand -
maar tegen Afrikaanse sferen
is de rede niet bestand.

terug

zomer zonder zomerdag (2009)

Een zomer zonder zomerdag ontvlucht
Geen schaduw op straat, geen zon in de lucht
Deed ik de heuvels van Lissabon aan
Waar gewoonlijk men in zomerhitte zucht.

Maar herfstweer kleeft Hollanders zodanig aan
Dat waar zij ook vluchten, waar zij ook gaan
De regen die thuis hen al zo had getucht
Komt zelfs in het zuiden nog achter ze aan.

terug

radost royalty (2008)

Radost heeft twee topattracties
komend uit de lidstaat Polen.
Men kan wel stellen, onverholen,
dat ons bestuur met kortingsacties

niet zoveel leden zal ontvangen
als wanneer zij op affiches
door de stad komen te hangen -
en hoe heten deze liefjes?

Kelly, de lichtblauwe koningin
Maakt bij aanwezigheid de mannen
tegen beter weten in
tot jagers die niets vangen.

En Julia, freule Van Spuyt Tot Geleen
die de heren tot staren dwingt
- en dat niet alleen:
ook als exotische royalty klinkt.

Terwijl de kanonier vereerd
een saluut in hun naam lost
Stel ik hier nog eens te meer:
leve de dames van Radost!

terug

ciencia y caridad (2007)
wetenschap en liefdadigheid


Het eerste wat ik van hem zag
Waren gitaren, en stukken uit een krant
Gescheurde nieuwsberichten, want
In symboliek kwam waarheid aan de dag.

Toen volgden vrouwen met hondenkoppen,
Slappe borsten, de neus naast het gezicht
Ledematen naar alle kanten gericht
Kortom zeer geschikt om je ideeën in te stoppen.

Pas aan de Middellandse Zee
Stelde ik vol bewondering vast
Dat nog voor hij met zijn vrouwen vree
Pablito Picasso al kon met een kwast
Waar een ander een heel oeuvre over dee.

terug

degas' derde helft (2007)

Het is moeilijk voor te stellen
dat voor Edgar Degas
niemand erop gekomen was
de balletschool eens te bellen

of gewoon binnen te lopen
z'n ezel neer te zetten
alleen op de dansjes te letten
en z'n kwasten in de verf te dopen.

Een dwarsfluit, rokjes en schenen
het is een rare ratjetoe
de cellist met z'n rug naar je toe
en hij heeft weer géén benen.

Of een kantoor: iemand werkt
een ander leest, een derde rekent
maar niemand wordt getekend
niemand die Degas opmerkt.

Alleen waarom Manet een dag
alle genegenheid vergeten
Degas' portret van zijn vrouw zag
en het verticaal doorreten
kennelijk onbeschaamd teruggaf
zullen we wel nooit meer weten.

terug

copyright op alle teksten - contact